H.G. Wells – The War Of The Worlds

Μιας και ήρθε στην επικαιρότητα με την πρόσφατη ομόνυμη ταινία του Steven Spielberg με τον Tom Cruise, σκέφτηκα να ρίξω μια ματιά στο βιβλίο The War Of The Worlds του H.G. Wells.

Το βιβλίο εκδόθηκε το 1898 και αφού το copyright έχει λήξει, διατίθεται δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή από το Project Gutenberg:

H.G. Wells – The War Of The Worlds (Download Edition)
H.G. Wells – The War Of The Worlds (Web Edition)

Μιας και ήρθε στην επικαιρότητα με την πρόσφατη ομόνυμη ταινία του Steven Spielberg με τον Tom Cruise, σκέφτηκα να ρίξω μια ματιά στο βιβλίο The War Of The Worlds του H.G. Wells.

Το βιβλίο εκδόθηκε το 1898 και αφού το copyright έχει λήξει, διατίθεται δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή από το Project Gutenberg:

H.G. Wells – The War Of The Worlds (Download Edition)
H.G. Wells – The War Of The Worlds (Web Edition)

Ψάχνοντας για το τέλειο Daquiri

Μιας και συζητήθηκε στην παρέα το Σάββατο το βράδυ, έκατσα κι έψαξα λιγάκι το φλέγον θέμα… Daquiri! Ιδού λοιπόν η συνταγή.

Μιας και συζητήθηκε στην παρέα το Σάββατο το βράδυ, έκατσα κι έψαξα λιγάκι το φλέγον θέμα… Daquiri! Ιδού λοιπόν:

Το κλασικό “απλό” Daquiri φτιάχνεται με:
Μιάμιση δόση (45ml) Bacardi, μια δόση (30ml) χυμό λεμονιού (ή καλύτερα lime), μια κουταλιά της σούπας σιρόπι ζάχαρης (ή μιάμιση κουταλιά του γλυκού ζάχαρη ψιλή), ένα φλιτζάνι τριμμένο πάγο. Χτυπάμε όλα τα υλικά στο blender και το σερβίρουμε σε κολονάτο κωνικό ποτήρι του martini, γαρνιρισμένο με μια φέτα λεμόνι.

Αυτό που ήπιαν ο Αλέξης και ο Γιώργος (όχι εγώ, ο άλλος :)) το Σαββατόβραδο, ήταν Strawberry Daquiri που φτιάχνεται με:
Μία δόση Bacardi, Μισή δόση λικέρ φράουλα, 100γρ. φρέσκες φράουλες, μισό στυμμένο λεμόνι ή lime. Όπως και παραπάνω, τα χτυπάμε όλα στο μπλέντερ και τα σερβίρουμε σε κολονάτο ποτήρι γαρνιρισμένο με ένα κομμάτι φράουλα. Με μικρές παραλλαγές φτιάχνονται Daquiri με Banana, Kiwi, Blueberry κλπ

Κλείνοντας, ας ανεβάσω λίγο το ηθικό του Γιώργου λέγοντας του πως μοιράζεται το πάθος για Daquiri με έναν άλλο μεγάλο συγγραφέα, τον Ernest Hemingway που όπως έλεγε, έπινε έξι Daquiri τις συνηθισμένες μέρες και δώδεκα όταν ήθελε να μεθύσει.

Είχε μάλιστα και τη δική του original συνταγή:
Έβαζε δύο δόσεις λευκό ρούμι, το χυμό από δύο lime και το χυμό από μισό γκρέιπφρουτ σε ποτήρι με τριμμένο πάγο, συμπληρώνοντας από πάνω λίγο λικέρ μαρασκίνο.

Καλοκαιρινό εστιατόριο

Η σημερινή πρόταση δεν περιλαμβάνει κανένα εστιατόριο που βρίσκεται δίπλα στο κύμα ή έστω κοντά του. Για αυτά, άλλωστε, έχουν φροντίσει όλα τα life style περιοδικά που έχουν ξεκινήσει διεξοδικές βαρετές αναλύσεις για τα high εστιατόρια των νησιών. Λες και όλος ο κόσμος θα φύγει από την Αθήνα για διακοπές. Λοιπόν, σε πείσμα όλων αυτών σας προτείνουμε να δοκιμάσετε ένα καλοκαιρινό εστιατόριο.

sardelles

Η σημερινή πρόταση δεν περιλαμβάνει κανένα εστιατόριο που βρίσκεται δίπλα στο κύμα ή έστω κοντά του. Για αυτά, άλλωστε, έχουν φροντίσει όλα τα life style περιοδικά που έχουν ξεκινήσει διεξοδικές βαρετές αναλύσεις για τα high εστιατόρια των νησιών. Λες και όλος ο κόσμος θα φύγει από την Αθήνα για διακοπές. Λοιπόν, σε πείσμα όλων αυτών σας προτείνουμε να δοκιμάσετε ένα καλοκαιρινό εστιατόριο. Πού? Μα φυσικά στο πιο καλοκαιρινό μέρος της Ελλάδος: στο κέντρο της Αθήνας. Ονομάζεται “Σαρδέλλες” και βρίσκεται απέναντι από την Τεχνόπολη στο Γκάζι. Πώς το ανακαλύψαμε? Τυχαία, όπως άλλωστε όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή μας.

Όλα ξεκίνησαν με τον ερχομό του φίλου μου του Κωνσταντίνου από το Λονδίνο. Μου ζάλισε τα αυτιά με το υπέροχο εστιατόριο που ανακάλυψε. Με ζάλισε τόσο πολύ που αποφάσισα την επόμενη συνάντηση μας να την πραγματοποιήσουμε εκεί. Λοιπόν, την χθεσινή Κυριακή μεσημέρι, με ένα καιρό γλύκισμα (καθότι δεν αντέχω τον ήλιο) συγκεντρωνόμαστε 5 άτομα και ξεκινάμε. Φτάνοντας στο μαγαζί το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν η φωτεινότητα του μέσα σε ένα καιρό συννεφιασμένο και μουντό. Το επόμενο που με εντυπωσίασε ήταν η διακόσμηση των τραπεζιών του. Αντί για τραπεζομάντιλα είχαν στρώσει κόλλες που τυλίγουμε τα ψάρια και πάνω τους υπήρχε ένα μπουκάλι λάδι και ένα μπουκάλι ξύδι. Μμμ, σκέφτηκα εδώ θα φάμε καλά και κυρίως θαλασσινά. Οι ευχάριστες μικρές και “φρέσκες” προτάσεις συνεχίστηκαν τόσο με τον κατάλογο όσο και με το μενού που βρισκόταν μέσα σε αυτόν. Ένας κατάλογος απλός σαν την ελληνική σημαία και ένα μενού τόσο εύκολο στο να αποφασίσεις: Σύντομο, λιτό, διαιτητικό (όχι για τη δική μας παρέα) και καλοκαιρινό. Η επιλογή είναι μια: Το παραγγέλνεις όλο. Και φυσικά το πράξαμε, σχεδόν. Την επόμενη φορά θα την ολοκληρώσουμε την αμαρτία. Τα πιάτα είναι ελάχιστα (νομίζω 5) και όλα περιλαμβάνουν ψαρικά που εμένα μου φάνηκαν φρέσκα. Θα εξαιρέσω τις γαρίδες που σαφώς ήταν κατεψυγμένες αλλά ωραία τηγανισμένες και θα επιμείνω στα ολόφρεσκα μπακαλιαράκια και στο καλοψημένο θράψαλο. Άψογα και τα δυο. Σαρδέλλες δεν φάγαμε, σπεσιαλιτέ του μαγαζιού – εξ’ ου και το όνομα του – ούτε και κολιό αλλά τα άλλα τρια μας αποζημίωσαν. Για τις τηγανιτές πατάτες τι να πω? Τα τρια πιάτα που καταβροχθίσαμε τα λένε όλα (καλοψημένες και κυρίως φρέσκες), η χωριάτικη είχε μια υπέροχη αλμυρούτσικη φέτα ενώ τα χόρτα (τι να κάνουμε βλήτα εν’ όψει καλοκαιριού. Είδες Γιώργο που θα αρχίσω να εκθειάζω και τα βλήτα? Που κατάντησα μαζί σου?) ταίριαζαν γάντι με τις ψαρικές επιλογές του μαγαζιού. Το λευκό χύμα κρασί που συνόδευσε την γαστρονομική μας ακολασία, χωρίς να είναι εξαιρετικό, έφτιαξε κέφι εξ’ ου και τις τρεις καράφες ούτε που τις καταλάβαμε.

Ένα ωραίο γεύμα κλείνει πάντα με… μια υπέροχη καλοκαιρινή μπόρα. Ευτυχώς, είχαμε προλάβει να αφήσουμε ήσυχα τα πιρούνια όταν οι ουρανοί άνοιξαν και δεν έλεγαν να κλείσουν. Μεταφερθήκαμε απο το πεζοδρόμιο λίγο πιο εσωτερικά και εκεί ξεκινήσαμε τα τσίπουρα και τη μαστίχα, προσφορά του μαγαζιού. Και για τα δυο τα σχόλια των συνδαιτυμόνων μου ήταν εγκωμιαστικά αν και δοκίμασα μόνο το ποτό μαστίχα και για αυτό έχω άποψη. Τέλειο. Τέλειο. Τέλειο. Όπου το βρείτε να το αγοράσετε. Εξαιρετικό λικέρ για το καλοκαίρι. Εμείς κάναμε τέτοια αρμένικη βίζιτα στο μαγαζί, λόγω βροχής (λες και αν δεν ήταν η βροχή θα ήταν συντομότερη, αλλά έτσι για να λέμε τώρα) που η ιδιοκτήτρια μας κέρασε και άλλο ένα καραφάκι το οποίο πήγε άκλαφτο. Δυστυχώς, οι επιλογές για γλυκά δεν ήταν πολλές και κυρίως όχι της αρεσκείας μας (βάλτε βρε παιδιά περισσότερα γλυκά στον κατάλογο) και έπρεπε να φύγουμε. Το στομάχι απαιτούσε παγωτό και κρέπα και εμείς έπρεπε να το υπακούσουμε. Αχ μου αρέσει που πήρα και καινούργιο μαγιό. Να δω τι θα το κάνω.

Τελοσπάντων, εσείς πηγαίνετε να απολαύσετε τις “Σαρδέλλες” και στην επόμενη ανταπόκριση θα σας μιλήσω για τις “κρεπερί-παγωτερί” της Αθήνας. Με κολλητό τον Αλέξη, αδερφή τη Μαρία και boyfriend το Γιώργο αρχίζω να τις μαθαίνω και από την καλή (απόλαυση) και την ανάποδη (παραπανίσια κιλά μέσα στο καλοκαίρι). Έτσι όπως πάω θα καταλήξω σαν το Σπίθα από τον “Μικρό Ήρωα”. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το ψευδώνυμο.

Καλή όρεξη από τον “Σπίθα”.

sardelles
Περσεφόνης 15, Γκάζι
τηλ: 2103478050
www.sardelles.gr