drobo – the storage robot

Για να κατεβάζω, διαχειρίζομαι και αποθηκεύω αυτά που κατεβάζω από το internet – 😉 τίποτε παράνομο, μόνο device drivers, open source και demo προγράμματα, linux distributions και άλλα τέτοια – μέχρι πρόσφατα χρησιμοποιούσα ένα παλιό μου μηχάνημα, συνδεδεμένο στο οικιακό μου δίκτυο. Το κουτί του ήταν ένα θηριώδες YeongYang YY-420 Cube Sever Case που είχε ξεμείνει από την εποχή που πειραματιζόμουν με το overclocking και την υδρόψυξη και φιλοξενούσε τα αρχεία σε 5 δίσκους.

Εδώ και καιρό σκεφτόμουν να αντικαταστήσω αυτό το κουτί-τέρας με μια πιο κομψή λύση. Για κακή μου τύχη, ο Murphy με πρόλαβε. Αν και είχα τους περισσότερους δίσκους σε RAID 1 που προσφέρει ασφάλεια, κάποια στιγμή μετά από ένα update & restart είδα να λείπουν όλα τα αρχεία που είχα κατεβάσει τις τελευταίες 20 μέρες!

Αναγκαστικά λοιπόν, έπρεπε να επισπεύσω τη μετάβαση σε κάτι ασφαλέστερο. Ταυτόχρονα ήθελα να είναι και κάτι πιο απλό στη χρήση και συντήρηση.

Μετά από αρκετή σκέψη, κατέληξα στο Drobo της Data Robotics, ως την πιο απλή και ευέλικτη λύση, σε συνδυασμό με το παλιό, καλό μου Mac Mini.

Το Drobo είναι ένα κουτί που δέχεται μέχρι 4 δίσκους SATA ή SATA II και τους διαχειρίζεται μόνο του με τέτοιο τρόπο ώστε ακόμα κι αν χαλάσει ένας από αυτούς, τα δεδομένα μας να μένουν ανέπαφα. Αυτό το κάνει δεσμεύοντας κάποιο χώρο από κάθε δίσκο για να αποθηκεύει δεδομένα ανάκτησης για τους υπόλοιπους. Για να δούμε πόσο χώρο δεσμεύει μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μια web εφαρμγή, το Drobolator.

Η μέθοδος που χρησιμοποιεί το Drobo για την αποθήκευση των δεδομένων είναι κάτι σαν RAID 5 αλλά χωρίς τους περιορισμούς του:
1. Δεν χρειάζεται να είναι όλοι οι δίσκοι ίδιοι.
2. Μπορούμε πανεύκολα να αυξήσουμε τη χωρητικότητα οποτεδήποτε, χωρίς πολύπλοκες διαδικασίες, απλά και μόνο αλλάζοντας κάποιον από τους δίσκους του.

Οι δίσκοι μπαίνουν και βγαίνουν εύκολα, χωρίς εργαλεία. Η πρόσοψη του Drobo συγκρατήται στη θέση της με μαγνήτες για να βγαίνει εύκολα. Πίσω της βλέπουμε τις 4 θέσεις για τους δίσκους. Σε κάθε μια από αυτές, αριστερά υπάρχει ένας διακόπτης απελευθέρωσης του δίσκου και δεξιά ένα ενδεικτικό LED που μας δείχνει την κατάσταση του Drobo ανάλογα με το χρώμα του:
– Πράσινο: Όλα καλά.
– Πορτοκαλί: Πρέπει να μπει ένας μεγαλύτερος δίσκος σε αυτό το Slot σύντομα, γιατί το Drobo πλησιάζει το 85% της χωρητικότητας του.
– Πορτοκαλί / Πράσινο που εναλλάσσονται: Το Drobo αναδιοργανώνει εσωτερικά τα δεδομένα. Δεν πρέπει να το πειράξουμε μέχρι να τελειώσει.
– Κόκκινο: Πρέπει να μπει ένας μεγαλύτερος δίσκος σε αυτό το Slot ΤΩΡΑ, γιατί το Drobo έφτασε το 100% της χωρητικότητας του.
– Κόκκινο που αναβοσβήνει: Ο συγκεκριμένος δίσκος έχει πρόβλημα. Πρέπει να αλλαχθεί άμεσα.

Οριζόντια, στο κάτω μέρος της πρόσοψης, υπάρχουν 10 μπλε LED. Το κάθε ένα από αυτά αντιστοιχεί στο 10% της χωρητικότητας του Drobo. Έτσι μπορούμε να βλέπουμε με μια ματιά πόσο % ελεύθερο χώρο έχει.

Σε κάθε περίπτωση που χρειαστεί αντικατάσταση ενός δίσκου αυτό γίνεται χωρίς καμία ιδιαίτερη διαδικασία, χωρίς καν να σταματήσει η λειτουργία του Drobo και φυσικά, χωρίς να χαθεί ούτε byte δεδομένων!

Αυτός ήταν και ο σημαντικότερος λόγος που το επέλεξα: η ασφάλεια των δεδομένων και η πανεύκολη μελλοντική αναβάθμιση της χωρητικότητας!

Το Drobo που πήρα είναι αυτό της 2ης γενιάς. Συνδέεται με τον υπολογιστή μέσω USB 2.0 ή FireWire 800 (συμβατό και με απλό FireWire αν βρούμε και αγοράσουμε το κατάλληλο καλώδιο). Το Drobo 1ης γενιάς κυκλοφορεί κι αυτό ακόμα. Η διαφορά του είναι πως εκείνο έχει μόνο USB 2.0 σύνδεση, λίγο χαμηλότερες επιδόσεις και λίγο πιο θορυβώδη ανεμιστήρα.

Μια σημαντική έλλειψη του Drobo είναι η έλλειψη σύνδεσης Ethernet. Δυστυχώς, αυτό μπορεί να γίνει μόνο με επιπλέον χρέωση, μέσω του DroboShare, μιας συσκευής που δέχεται μέχρι 2 Drobo (μέσω USB 2.0) και προσφέρει σύνδεση Gigabit Ethernet.

Μια ιδιομορφία του Drobo αφορά τον τρόπο που ορίζουμε τα partitions: Για να μην χρειάζεται να κάνουμε ξανά format κάθε φορά που αλλάζουμε ένα δίσκο με κάποιον μεγαλύτερο, ορίζουμε από την αρχή το επιθυμητό μέγεθος του Partition. Αν βέβαια κάποια στιγμή το ξεπεράσουμε, δεν χρειάζεται ν’ ανησυχούμε. Μπορούμε να φτιάξουμε κι άλλα Partition.

Στο δικό μου setup, έδωσα όλους τους δίσκους σε ένα μοναδικό partition και όρισα το μέγεθος του στα 16TB (το μέγιστο δυνατό). Έβαλα στο Drobo μου 1x750GB, 2x500GB και 1x320GB δίσκους. Έτσι, αυτή τη στιγμή έχω ωφέλιμη χωρητικότητα περίπου 1.17TB από τα οποία χρησιμοποιώ γύρω στα 75%, μετά το απαραίτητο ξεκαθάρισμα.

Η μεταφορά των δεδομένων διήρκεσε μια ολόκληρη μέρα γιατί δεν μπορούσε να γίνει με τη μία. Οι 2x500GB και 1x320GB δίσκοι προήλθαν από το παλιό μηχάνημα και δεν ήταν άδειοι. Έτσι, τους έβγαζα έναν-έναν, αφού πρώτα μετέφερα τα δεδομένα τους στο Drobo.

Συνέδεσα το Drobo στο Mac Mini μου μέσω USB 2.0, εν αναμονή του καλωδίου FW800-to-FW400. Όταν παραλάβω το καλώδιο θα το συνδέσω στη θύρα FireWire400 του Mac Mini για να είναι πιο γρήγορο και να μην απασχολεί και τη CPU του. Βέβαια δεν έχω κάνει εκτενή τεστ ταχύτητας αλλά ακόμα και με τη USB 2.0 φαίνεται να τα πάει καλά.

Στο μεταξύ, το Mac Mini αποδυκνύεται ο ιδανικός “εργάτης”. Το Transmission και το Speed Download κάνουν υπερωρίες. Τα αρχεία του Drobo μοιράζονται μια χαρά στο οικιακό μου δίκτυο, και επιπλέον έχω σηκώσει και ένα MAMP server για τα περιστασιακά web-πειράματα μου. Ο έλεγχος του γίνεται απομακρυσμένα μέσω του Apple Screen Sharing (νέο ωραίο όνομα για το παλιό, καλό VNC).

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η υπόθεση file & download server φαίνεται να έχει τελειώσει για ‘μένα. Το σύστημα πιάνει πλέον ελάχιστο χώρο και καταναλώνει και λιγότερη ενέργεια (85W max για το Mac Mini και 40W max για το Drobo). Επιπλέον, μπορώ να κοιμάμαι ήσυχος και κυριολεκτικά, λόγω του ελάχιστου θορύβου και μεταφορικά, λόγω της ασφάλειας και της εύκολης επεκτασιμότητας.

Το μόνο κακό στην όλη υπόθεση ήταν το κόστος. Το Drobo μου κόστισε 429 ευρώ. Δυστυχώς όμως όλες οι περίπου αντίστοιχες θήκες 4 θέσεων σε τέτοιες τιμές κυμαίνονται.

Ακολουθούν μερικές φωτογραφίες από την πρώτη μου επαφή μαζί του. Ως συνήθως, κάνοντας κλικ πάνω τους ανοίγουν σε μεγαλύτερο μέγεθος.