Εμπιστοσύνη

Δεν ξέρω πώς να αρχίσω και δεν ξέρω γιατί γράφω. Μάλλον για να ξεκαθαρίσω τις σκέψεις μου. Τις τελευταίες μέρες έχουμε και έχω κατακλυστεί από ειδήσεις και εικόνες που είναι η πρώτη φορά που τις βλέπω στη ζωή μου και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ότι δε θα είναι και η τελευταία. Έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι ζω σε ένα κόσμο, σε μια εποχή που θα μου προσφέρει συνεχώς καινούργια ερεθίσματα, θετικά και αρνητικά. Διάβασα και είδα απαισιοδοξία, θυμό, αγανάκτηση, ντροπή, λύπη, κλάμα πόνο. Και τα αισθάνθηκα και εγώ. Για όλους και για όλα. Για την αδικία που γίνεται στη χώρα μας, για τα οργανωμένα σχέδια των εμπρηστών, για την απάθεια στην οποία θα περιπέσουν σε λίγο οι Έλληνες, για την κομματική εκμετάλλευση του γεγονότος, για την άμεση αναγωγή των νεκρών ανθρώπων, ζώων και γης σε χρήμα, για τη μαυρίλα που μας έχει καταπλακώσει τόσο σε αυτά που βλέπουμε όσο και σε αυτά που νιώθουμε, για.., για…, για…

Δεν αντέχω άλλο να συνεχίσω την απαρίθμηση. Κουράστηκα από την αρνητικότητα. Κουράστηκα να ακούω ότι αυτά θα επαναληφθούν. Κουράστηκα να ακούω και να διαβάζω ότι αυτοί είμαστε: αφερέγγυοι, ανοργάνωτοι, ανίκανοι, ιδιοτελείς, χωρίς πιθανότητα ποτέ να αλλάξουμε. Κουράστηκα να διαβάζω ότι δε θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της οικολογικής καταστροφής για να αποκτήσουμε οικολογική συνείδηση. Δεν χρειάζεται να αποκτήσουμε οικολογική συνείδηση, λες και είναι ένα επιπρόσθετο εξάρτημα. Είμαστε μέρος της φύσης, είμαστε ένα από τα αναπόσπαστα κομμάτια της για να συνεχίσει να λειτουργεί. Αυτό που χρειάζεται είναι να αντιληφθούμε το ρόλο μας μέσα στο σύστημα.

Εγώ μέσα από αυτή την καταστροφή είμαι αισιόδοξη. Δεν ήταν κάτι που ήρθε εύκολα. Δεν μπόρεσα να το πετύχω από την αρχή. Έβρισα, έκλαψα, αισθάνθηκα ανήμπορη μπροστά σε αυτό που συνέβαινε, παγωμένη και φοβισμένη για τη συνέχεια, αλλά κάποια στιγμή είδα ότι ο αρνητισμός δεν με οδηγούσε πουθενά. Δε μου πρόσφερε δρόμο ελπίδας και ουσιαστικών λύσεων. Και χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορεί να ζήσει κανένας μας. Η ΘΕΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ είναι δυο στοιχεία που πρέπει να μας διακρίνουν, καθώς και πίστη στις απεριόριστες δυνατότητες και περιθώρια αλλαγής του ανθρώπου.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο…

Δεν ξέρω πώς να αρχίσω και δεν ξέρω γιατί γράφω. Μάλλον για να ξεκαθαρίσω τις σκέψεις μου. Τις τελευταίες μέρες έχουμε και έχω κατακλυστεί από ειδήσεις και εικόνες που είναι η πρώτη φορά που τις βλέπω στη ζωή μου και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ότι δε θα είναι και η τελευταία. Έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι ζω σε ένα κόσμο, σε μια εποχή που θα μου προσφέρει συνεχώς καινούργια ερεθίσματα, θετικά και αρνητικά. Διάβασα και είδα απαισιοδοξία, θυμό, αγανάκτηση, ντροπή, λύπη, κλάμα, πόνο. Και τα αισθάνθηκα και εγώ. Για όλους και για όλα. Για την αδικία που γίνεται στη χώρα μας, για τα οργανωμένα σχέδια των εμπρηστών, για την απάθεια στην οποία θα περιπέσουν σε λίγο οι Έλληνες, για την κομματική εκμετάλλευση του γεγονότος, για την άμεση αναγωγή των νεκρών ανθρώπων, ζώων και γης σε χρήμα, για τη μαυρίλα που μας έχει καταπλακώσει τόσο σε αυτά που βλέπουμε όσο και σε αυτά που νιώθουμε, για…, για…, για…

Δεν αντέχω άλλο να συνεχίσω την απαρίθμηση. Κουράστηκα από την αρνητικότητα. Κουράστηκα να ακούω ότι αυτά θα επαναληφθούν. Κουράστηκα να ακούω και να διαβάζω ότι αυτοί είμαστε: αφερέγγυοι, ανοργάνωτοι, ανίκανοι, ιδιοτελείς, χωρίς πιθανότητα ποτέ να αλλάξουμε. Κουράστηκα να διαβάζω ότι δε θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της οικολογικής καταστροφής για να αποκτήσουμε οικολογική συνείδηση. Δεν χρειάζεται να αποκτήσουμε οικολογική συνείδηση, λες και είναι ένα επιπρόσθετο εξάρτημα. Είμαστε μέρος της φύσης, είμαστε ένα από τα αναπόσπαστα κομμάτια της για να συνεχίσει να λειτουργεί. Αυτό που χρειάζεται είναι να αντιληφθούμε το ρόλο μας μέσα στο σύστημα.

Εγώ μέσα από αυτή την καταστροφή είμαι αισιόδοξη. Δεν ήταν κάτι που ήρθε εύκολα. Δεν μπόρεσα να το πετύχω από την αρχή. Έβρισα, έκλαψα, αισθάνθηκα ανήμπορη μπροστά σε αυτό που συνέβαινε, παγωμένη και φοβισμένη για τη συνέχεια, αλλά κάποια στιγμή είδα ότι ο αρνητισμός δεν με οδηγούσε πουθενά. Δε μου πρόσφερε δρόμο ελπίδας και ουσιαστικών λύσεων. Και χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορεί να ζήσει κανένας μας. Η ΘΕΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ είναι δυο στοιχεία που πρέπει να μας διακρίνουν, καθώς και πίστη στις απεριόριστες δυνατότητες και περιθώρια αλλαγής του ανθρώπου. Πιστεύω ότι μέσα από αυτή την καταστροφή θα βγει θετικότητα. Ίσως αυτή η θετικότητα είναι το γεγονός ότι αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τα όρια της αλαζονείας μας απέναντι στη φύση (έπρεπε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο για να το καταλάβουμε, θα αναρωτηθεί κάποιος; Μπορεί να μην καταλαβαίνουμε αλλιώς. Μάλλον πρέπει να θυσιαστούν κάποιοι για να βάλουν μυαλό άλλοι και να προσπαθήσουν), ίσως ότι, πλέον, τόσοι πολλοί γράφουμε για αυτό και βοηθούμε στην αφύπνιση κάποιων που δεν είναι τόσο ευαισθητοποιημένοι, ίσως ότι υπάρχουν περισσότερες από κάθε άλλη φορά εθελοντικές οργανώσεις και μεμονωμένοι εθελοντές που δε διστάζουν να ριχτούν μέσα στον κίνδυνο είτε της φωτιάς είτε της προσφοράς χωρίς να φαίνεται κάποιο άμεσο αντίκρισμα, ίσως… και πολλά άλλα ίσως που δεν μου έρχονται αυτή τη στιγμή στο μυαλό.

Θα κατέβω λοιπόν, στη σημερινή διαδήλωση; Όχι. Μα δε δήλωσα θετική σκέψη και ενεργεία; Μόνο που αυτή η διαδήλωση δεν οργανώθηκε από τη θετική σκέψη και ενέργεια. Οργανώθηκε από την οργή, την αγανάκτηση, το θυμό και την απελπισία. Αυτές είναι σκέψεις φτώχειας. Οργανώθηκε από την φωτιά ενώ σκοπός είναι το περιβάλλον. Οργώθηκε από το ΟΧΙ ενώ εμείς θέλουμε το ΝΑΙ. Ναι στην αφθονία και την ευδαιμονία γύρω μας. Ναι στις θετικές διαδηλώσεις όταν η γη είναι ακόμα πράσινη, οι άνθρωποι ζωντανοί κι τα ζώα αντικείμενο σεβασμού και αγάπης. Δε μπορείς να θέλεις μια κοινωνία ένα με τη φύση και να εστιάζεις μόνο στις ελλείψεις που έχει αυτή. Τότε μόνο ελλείψεις θα βλέπεις γύρω σου. Αυτές τις ξέρουμε, τις είδαμε, τις βιώσαμε. Τώρα πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά. Αν η ενέργεια μας είναι να σταματήσουμε τις φωτιές, οι φωτιές θα είναι μόνιμα στη ζωή μας. Αν η σκέψη μας είναι να σταματήσουμε τους πολιτικούς που μας αγνοούν και μας κοροϊδεύουν, αυτοί θα βρίσκονται συνέχεια δίπλα μας. Η ενέργεια μας θα πηγαίνει εκεί που πηγαίνει η σκέψη μας. Αν η σκέψη μας είναι απαισιόδοξη και μίζερη, η ζωή μας και οι κινήσεις μας θα είναι αρνητικές. Σε ό,τι αντιστεκόμαστε του δίνουμε δύναμη να υπερισχύσει. Τη δύναμη του θυμού μας, της απελπισίας μας, του πόνου μας, της απάθειας μας.

Κάποιοι, και ίσως είναι αρκετοί, θα πούνε ότι πίσω απ’ όλη αυτή τη θεωρία κρύβεται άλλος ένας που δεν έχει συγκεκριμένες λύσεις. Έχω λύσεις και τις εφαρμόζω. Άλλοτε με δυσκολία και άλλοτε περισσότερο εύκολα. Είναι κάτι καινούργιο για μένα, όλα όσα λέω. Ελπίζω ότι θα γίνει τρόπος ζωής μου, αλλά μέχρι τότε ζω με φόβους και ανασφάλειες. Οι δικές μου οι λύσεις είναι πολύ απλές: Αισθάνομαι χαρά και ευγνωμοσύνη που ζω σε αυτή τη χώρα (είμαι από αυτούς που έχω ζήσει στο εξωτερικό και έχω περάσει ωραία και αν μου παρουσιαστεί η ευκαιρία θα πάω ξανά και θα ζήσω πάλι ωραία. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί ότι η χώρα στην οποία έχω γεννηθεί και οι άνθρωποι που ζουν εδώ μου έχουν προσφέρει πολλά θετικά που δεν είναι δυνατόν να τα ξεχνώ όταν δοκιμάζεται), αισθάνομαι χαρά και ευγνωμοσύνη για το επάγγελμα το οποίο ακολουθώ, αισθάνομαι χαρά και ευγνωμοσύνη που είμαι ένας άνθρωπος υγιής, νοήμων και με διάθεση για να προσφέρω. Άσχετα με το θέμα που γράφω τα παραπάνω; Καθόλου. Σε λίγο αρχίζουν τα σχολεία και αισθάνομαι χαρά που ως δασκάλα έχω το δικαίωμα και την ικανότητα να προσφέρω γνώσεις σε παιδιά που διαπλάθονται και είναι έτοιμα να αγαπήσουν τη χώρα, την περιοχή την οποία ζουν και να κατανοήσουν ότι τόσο αυτή όσο και τα ίδια είναι κομμάτι ενός ευρύτερου κύκλου που πρέπει να τον σεβόμαστε και να τον υπακούμε. Αισθάνομαι χαρά γιατί μπορώ να μεταδώσω και να επηρεάσω τα άτομα που θα φτιάξουν μια θετικότερη κοινωνία. Ίσως να μην επιτύχει σε αυτή τη γενιά; Ίσως. Θα έχει χαραχθεί, όμως, ένας σημαντικός δρόμος για να γίνει στην επόμενη. Και εγώ με τη στάση μου, τις γνώσεις μου και τη διάθεση μου θα έχω βοηθήσει ώστε να μην ονομάζεται η χώρα μου έθνος εμπρηστών, να μην ονομάζεται η γη στην οποία ζω κατεστραμμένη. Πως θα ονομάζεται; Δεν είμαι μόνο εγώ αυτή που θα αποφασίσω, αλλά σίγουρα θα περικλείει μέσα του αυτός ο χαρακτηρισμός αισιοδοξία, δημιουργικότητα και ζωντάνια.

Είμαι σίγουρη ότι μπαίνοντας φέτος μέσα στη τάξη το πρώτο θέμα που θα μου θέσουν θα είναι οι φωτιές και άλλο τόσο σίγουρη είμαι ότι αυτό που θα αντιπαραθέσω είναι η εστίαση, μέσα από ατομικές και ομαδικές ενέργειες, στην αναγέννηση του δικού τους οικοσυστήματος που λέγεται οικογένεια, σχολείο, παιδική χαρά, γήπεδο, παραλία. Αν μάθουν να προστατεύουν αυτά, θα συγκεντρώσουν την προσοχή τους και στα μεγαλύτερα. Πρώτα από τα μικρά, τα λίγα, ίσως και για κάποιους τα ασήμαντα. Με αυτό τον τρόπο δημιουργούμε κώδικες σεβασμού για τον κόσμο γύρω μας. Από το χαρτί που δε θα πετάξουμε κάτω, από το καλάθι για τα ανακυκλώσιμα που θα γεμίσουμε, από τα φώτα που θα σβήνουμε όταν δε τα χρειαζόμαστε, από… Τι να γράψω τώρα; Εσείς τα ξέρετε. Ίσως και τα παιδιά τα γνωρίζουν. Θέλουν, όμως, συνεχή υπενθύμιση, ανάληψη δικών τους πρωτοβουλιών και συνεπή στάση από τους γύρω τους.

Συνεπώς, δε κάνω κάτι δύσκολο ως προς τις λύσεις που προσπαθώ να ανακαλύψω. Προσπαθώ με συνέπεια και οργάνωση κυρίως όμως με θετικότητα να αλλάξω τον μικρόκοσμο τον οποίο ζω. Όλοι μας μπορούμε μέσω της εργασίας μας, μέσω των διαφόρων ρόλων που αναλαμβάνουμε άλλοτε σαν γονείς, σα δάσκαλοι, σαν ιερείς, σαν συγκάτοικοι, σαν σύζυγοι, σαν φίλοι σαν αδέλφια, να προσπαθήσουμε να χαράξουμε μια βεβαιότητα: η φύση θα συνεχίσει να είναι η πράσινη αλυσίδα που μας δένει και μας προσφέρει ελπίδα γιατί εμείς έχουμε την ικανότητα, τα ταλέντα, τα χαρίσματα και τη δύναμη να την κρατήσουμε στη ζωή μας. Εμείς είμαστε οι διαχειριστές των σκέψεων μας, συνεπώς και οι διαχειριστές του κόσμου γύρω μας. Απλώς πρέπει να γίνουμε θετικοί διαχειριστές.

Αναστασία

0 thoughts on “Εμπιστοσύνη”

  1. Συμφωνούμε μαζί σου! Τα λες πολύ ωραία!
    Λάουρα-Δημήτρης (δεν είμαστε ζευγάρι)

  2. Ενδεχομένως να ξεστρατίζω την συζήτηση, πάντως πρόσφατα διάβασα κάτι ενδιαφέρον, δυστυχώς δεν θυμάμαι πού, το οποίο έχει σχέση με την θετική σκέψη.
    Ήταν ένα άρθρο στην εφημερίδα και θέμα του ήταν η βελτίωση των δεικτών της γερμανικής οικονομιάς, που επιτυγχάνει η διακυβέρνηση Μέρκελ. Λοιπόν, το άρθρο δεν αναφερόταν ούτε σε εκτεταμένες δημόσιες επενδύσεις, ούτε σε ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Αναφερόταν στο πώς η Καγκελλάριος εμφύσησε στους πολίτες θετική οπτική και πώς αυτή αντανακλάσθηκε σε βελτίωση της οικονομίας.
    Ούτε και εγώ πήγα στην συγκέντρωση

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *