Ένα τέλειο σαββατοκύριακο…

… είναι αυτό που μας κάνει να ξεχάσουμε τις σκοτούρες της εβδομάδας που πέρασε αλλά και που μας δίνει δυνάμεις για την εβδομάδα που έρχεται. Τέτοιο ήταν για μας το σαββατοκύριακο που μόλις πέρασε.

Εδώ και καιρό θέλαμε να κάνουμε ένα ταξιδάκι εκτός Αθήνας και η ευκαιρία ήταν τέλεια. Ο καιρός ήταν ιδανικός μιας και θύμιζε περισσότερο τέλος Μαΐου παρά αρχές Μαρτίου.

Ξεκινήσαμε την Παρασκευή το απόγευμα αμέσως μετά τη δουλειά. Τα πράγματα ήταν (σχεδόν) έτοιμα από την Πέμπτη και στις 6:30 το απόγευμα μπαίναμε στην Αττική Οδό. Φτάσαμε στο χωριό μου έξω από την Καλαμάτα γύρω στις 9:30. Ο πατέρας μου είχε ήδη βάλει τις μπριζόλες στη φωτιά στο τζάκι και η μάνα μου έριχνε το σιρόπι στο κανταΐφι. Τέλεια και τα δύο!

Η μοναδική απογοήτευση του διημέρου ήταν το Σάββατο το πρωί. Είπαμε να μην σηκωθούμε αμέσως αλλά να χουζουρέψαμε για λίγες ώρες βλέποντας μια ταινία. Διαλέξαμε την “Κατάρα του Χρυσού Λουλουδιού” η οποία αποδείχτηκε πολύ μέτρια! 🙁 Τουλάχιστον δεν χρειάστηκε να πληρώσουμε εισιτήριο για να τη δούμε στο σινεμά…

Μετά τους κινέζους και τις κατάρες τους, ξεκινήσαμε για βολτούλα στην Καλαμάτα. Η παραλία με τις καφετέριες ήταν ό,τι έπρεπε. Ο καιρός ήταν τόσο καλός που καμιά δεκαριά άτομα έκαναν το πρώτο τους μπάνιο! Το καφεδάκι συνοδεύτηκε από την καθιερωμένη ανάγνωση εφημερίδας, αλλά και με ένα ευχάριστο διάλειμμα: Στο διπλανό τραπέζι ένας “έμπειρος” έδινε συμβουλές στους φίλους του για τον καλύτερο τρόπο για να “ρίχνουν γκόμενες”! Τι κρίμα να μην έχουμε μαζί μας κασετοφωνάκι! Ο τύπος ήταν θεϊκός!

Όταν η κουβέντα τους άλλαξε θέμα και γύρισε στα αυτοκίνητα ήταν πια ώρα να αφήσουμε την καφετέρια και να πάμε για φαγητό. Που; Φυσικά στο αγαπημένο μας εστιατόριο της Καλαμάτας (και μάλλον στο αγαπημένο μας γενικά), το “Κουζίνα Της Μεσογείου & του Ελαιολάδου” του Γιάννη Κούμανη. Έχω ξαναγράψει γι’ αυτό, πριν από ένα χρόνο, αλλά του αξίζει – και με το παραπάνω – μια δεύτερη αναφορά, πιο αναλυτική μάλιστα.

Και αυτή τη φορά φάγαμε του σκασμού, αλλά με τέτοιες γεύσεις δεν μπορείς να κρατηθείς. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

  • Η λαδένια κιμώλου είναι σταθερή αξία! Μια αφράτη πίτα που μοιάζει με πίτσα αλλά έχει αρκετό λάδι – εξ’ ού και το όνομα – με σάλτσα ντομάτας, στην οποία βάζεις μόνος σου (σερβίρονται χωριστά) κομματάκια τυριού φέτας, κάπαρη, φρέσκο ψιλοκομμένο κρεμυδάκι και ελιές.
  • Η σαλάτα με σπανάκι, ρόκα, παρμεζάνα, προσούτο και αχλάδι ήταν υπέροχη! Σερβιρισμένη σε τεράστια πιατέλα δεν θύμιζε τις συνηθισμένες και ακριβοπληρωμένες σαλάτες που σερβίρουν συνήθως τα “in” μαγαζιά (2 φύλα ρόκα, 2 φλούδες παρμεζάνα και μπόλικο μπαλσάμικο) και συνήθως χρεώνουν σαν χρυσάφι.
  • Το τυρί μετσοβόνε με σάλτσα πορτοκαλιού και καρύδια ήταν η απίστευτη αποκάλυψη της ημέρας! Σερβίρεται σαν σαγανάκι και πρέπει να έχεις τεράστια αυτοσυγκράτηση για να μην το φας όλο μονομιάς! Ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι μου τρέχουν τα σάλια!
  • Το χοιρινό “τηγανιά”, γαρνιρισμένο με ρύζι, χωρίς να έχει κάτι το ιδιαίτερο, ήταν καλομαγειρεμένο και πολύ νόστιμο.
  • Η μακαρονάδα με γαρίδες, επίσης πολύ προσεγμένη και καλομαγειρεμένη.
  • Το κρασί (ροζέ, χύμα) ήταν κι αυτό ελαφρύ και ευκολόπιοτο.
  • Το κέρασμα στο τέλος ήταν κι αυτό πολύ καλό: σπιτικός χαλβάς σιμιγδαλένιος και γλυκό του κουταλιού κυδώνι.

Το βράδυ, αν και δεν μπορούσαμε να φάμε μετά τη μεσημεριανή κραιπάλη, πήγαμε σε τοπική ταβέρνα με τος γονείς μου. Ε, αν μην τους κάνουμε το χατήρι; Τόσο καιρό είχαν να μας δουν. Βέβαια, τα παϊδάκια ήταν τόσο λαχταριστά που εγώ δεν μπόρεσα να αντισταθώ και τσάκισα 2-3. Ουφ! Πολύ φαΐ βρε παιδί μου! Εννοείται πως το βράδυ πέσαμε ξεροί για ύπνο. Ούτε την έκλειψη σελίνης είδαμε ούτε τίποτε, χεχε…

Την Κυριακή σηκωθήκαμε ανανεωμένοι και μετά από ένα ελαφρύ πρωινό αρχίσαμε το “παραδοσιακό” φόρτωμα του αυτοκινήτου: αβγά, πορτοκάλια, χωριάτικο ψωμί και ένα ολόκληρο ταψί σπανακόπιτα πήραν τη θέση τους στο χώρο αποσκευών. Ξεκινήσαμε στις 12:30 το μεσημέρι, χαλαρά, για την Αθήνα.

Λίγο μετά την σήραγγα του Αρτεμισίου όμως, η θέα της πινακίδας με τη διασταύρωση προς Ναύπλιο μου έδωσε μια φαεινή ιδέα: καφές και κρέπα στο Ναύπλιο! Η Αναστασία δεν ήθελε και πολλά για να πειστεί κι έτσι κατηφορίσαμε προς τα εκεί!

Το Ναύπλιο προσφέρεται για μικρές αποδράσεις 1-2 ημερών. Ειδικά με τέτοιο καιρό είναι τέλειο. Όπως ήταν λοιπόν αναμενόμενο, ήταν γεμάτο κόσμο. Μετά από αρκετό ψάξιμο, βρήκαμε μέρος να παρκάρουμε στο λιμάνι και ξεκινήσαμε κι εμείς να χαρούμε το ζεστό μεσημέρι της Κυριακής.

Παρ’ όλο τον κόσμο, η βόλτα στους πεζόδρομους της παλιάς πόλης ήταν ευχάριστη και μας έφερε στο γνώριμο μαγαζί, στην καφετέρια “Το Σοκάκι”. Και γι’ αυτήν έχω γράψει ξανά εδώ, πριν από ένα χρόνο. Εκτός από τον καφέ, η παραγγελία μας περιελάμβανε φυσικά την καλύτερη κρέπα που έχω φάει, την κρέπα με φρέσκα φρούτα, γιαούρτι και μέλι: μπανάνα, πεπόνι, κίουι, φράουλες, μήλο, αχλάδι, ανανάς και 2-3 άλλα φρούτα που δεν ξέρω το όνομα τους, περιχυμένα με μέλι πάνω σε μια μεγάλη ζεστή κρέπα, μαζί με 2 μπάλες γιαούρτι. Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ο!

Ε, και μιας και ήμασταν στο Ναύπλιο, να μην πάρουμε για το σπίτι και μερικά σούπερ-νόστιμα εκμέκ από το παραδίπλα ζαχαροπλαστείο; Ε, ας πάρουμε κι από αυτά! Ουφ, ευτυχώς δεν έχουμε ακόμα πάρει… ζυγαριά στο σπίτι!

Κατά τις 6:30 φτάσαμε πια στο σπίτι. Η κίνηση στην Εθνική πύκνωνε αλλά ευτυχώς προλάβαμε τη μεγάλη επιστροφή. Ο γατούλης μας περίμενε μέσα στα χάδια αλλά και τη διαολιά. Πως θα τον αφήσουμε ξανά μόνο στο επόμενο ταξίδι; Α ρε γατούλη…

Έτσι, με τις “μπαταρίες” γεμάτες (και το στομάχι) είμαστε έτοιμοι για μια ακόμα εβδομάδα δουλειάς και καθημερινότητας. Και τα σχέδια για την επόμενη απόδραση έχουν ήδη αρχίσει…

γιώργος